اهداف: ارتقای فعاليت­‌های جسمانی يکی از موثرترين استراتژي­‌ها برای کاهش خطر بعضی از بيماري­‌های غيرواگير و مزمن است . روش­‌های متعددی به­‌مظور سنجش عوامل موثر بر فعاليت جسمانی ساخت و اعتباريابی شده است. کاربردی‌ترين مدل در اين خصوص مدل مرحله‌ای تغيير رفتار (TTM) است. اين مطالعه با هدف بررسی تاثير برنامه آموزشی فعاليت­‌های جسمانی در ارتقای فعاليت بدنی و افزايش توان فيزيکی با استفاده از TTM انجام شد.

  روش‌ها: مطالعه حاضر يک مطالعه مداخله‌­ای نيمه‌­تجربی است که در سال 1388 روی کارکنان يکی از مراکز دولتی انجام شد. 60 مرد 20 تا 57 ساله به روش نمونه­‌گيری تصادفی ساده انتخاب و بررسی شدند. کارکنان به دو گروه تجربی و شاهد (30 نفره) تقسيم شدند و قبل و 3 ماه پس از انجام برنامه آموزشی پرسش­‌نامه­‌ها را تکميل نمودند . توان فيزيکی کارکنان با استفاده از دوچرخه ارگولاين اندازه‌­گيری و سپس آموزش فعاليت­‌های ورزشی و افزايش توان فيزيکی در گروه تجربی اجراشد. داده‌ها با SPSS 13 تحليل شد.

  يافته‌­ها: افراد گروه تجربی در مرحله تغيير پس از مداخله از پيشرفت معنی‌­داری برخوردار شدند (0.001=p ). ميانگين نمره توان فيزيکی افراد در گروه تجربی پس از اتمام دوره آموزشی افزايش معنی‌­دار نشان­ داد (0.016= p ). خودکارآمدی، توازن و تعادل و همچنين فرآيند فعاليت­‌های ورزشی افراد در گروه تجربی پس از آموزش افزايش يافت (0.001> p ).

  نتيجه­­‌گيری: برنامه آموزشی مبتنی بر TTM در بهبود توان فيزيکی و فعاليت جسمانی کارکنان مراکز دولتی موثر است.