اهداف: استرس شغلی يکی از مشکلات جوامع امروزی است. از جمله مشاغل دارای استرس زياد، مشاغل مرتبط با امور نظامی است. هدف از اين پژوهش، شناسايی عوامل موثر بر استرس شغلی در کارکنان نظامی ايران بود.

  روش‌­ها: اين مطالعه توصيفی- مقطعی روی 749 نفر از کارکنان نظامی رسمی استان­‌های مختلف ايران که با استفاده از نمونه­‌گيری خوشه‌­ای دومرحله‌­ای انتخاب شدند، در سال 1388 به انجام رسيد. برای سنجش استرس شغلی از پرسش­‌نامه 35سئوالی HSE استفاده شد. داده‌­ها با استفاده از روش­‌های آمار توصيفی شامل ميانگين و انحراف­‌معيار و استنباطی شامل تحليل واريانس و آزمون T مستقل به‌­کمک نرم‌­افزار SPSS 16 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.

  يافته­‌ها: رابطه سن با استرس شغلی به­‌صورت يک منحنی شکسته بود که در آن بيشترين ميزان استرس در بازه سنی 26 تا 40 سال مشاهده شد و پس از آن با افزايش سن، استرس شغلی نيز کاهش داشت. براساس نتايج، سن بر همه حيطه­‌های استرس شغلی به­‌جز تقاضا و ارتباط اثرگذار بود. طبق نتايج رابطه معکوس بين رضايت شغلی و استرس شغلی وجود داشت. رضايت شغلی بر همه حيطه­‌های استرس شغلی اثرگذار بود.