اهداف. در مخاصمات نظامی همواره گروهی از نيروهای درگير دچار آسيب و مصدوميت مي­شوند. در چنين مواقعی انجام اقدامات حياتی اوليه توسط رزمنده و هم­رزمان وی مي­تواند از ضايعات و مرگ و مير نيروها بکاهد. در اين پژوهش آگاهی علمی گروهی از نيروهای عملياتی در مورد خود- و دگرامدادی مورد بررسی قرار گرفته است.

روش­ها. مطالعه حاضر از نوع توصيفی- مقطعی است که طی اجرای رزمايش بزرگ عاشورای 5 در سطح پرسنل عملياتی (غيربهداری) يکی از لشکرهای شرکت­کننده انجام شد. برای اين مطالعه از پرسش­نامه­ای 3 قسمتی استفاده گرديد. تعداد 200 پرسش­نامه تحت نظارت 8 نفر از پزشکان همراه گروهان­ها تکميل شد و اطلاعات حاصل با استفاده از شاخص­های آمار توصيفی مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.

يافته­ها. بيشترين ميزان آگاهی در مورد شناخت علايم خونريزي­های خارجی و نحوه باز کردن راه تنفسی (5/77%) و کمترين ميزان آگاهی در مورد نحوه ضدعفونی کردن درست آب با قرص کلر (43%) بود. بين آگاهی علمی گروه­های مورد بررسی آموزش­ديده و - نديده در مورد خود- و دگرامدادی، ارتباط آماری معني­داری وجود داشت (005/0> p ). 158 نفر (79%) با کيف امدادی انفرادی و وسايل آن آشنايی نسبی داشته و قادر به استفاده از آن بودند.

نتيجه­گيری. با توجه به اينکه نظاميان دارای سابقه شرکت در کلاس­های آموزش خود- و دگرامدادی، آگاهی علمی بيشتری نسبت به نجات جان و حفظ سلامت خود و ساير هم­رزمان­شان داشتند، ‌اهميت برگزاری کلاس­های آموزشی خود- و دگرامدادی در نيروهای نظامی در فواصل زمانی منظم با استفاده از روش‌های نوين آموزشی بيش از پيش احساس مي­شود.