مقدمه. بيماری استئوميليت مزمن، يک عفونت استخوان است که بيش از همه توسط باکتری‌های پيوژن و مايکوباکتری‌ها ايجاد می‌شود. اين بيماری دارای خصوصيات مهمی چون سير بالينی طولانی مدت، دوره‌های طولانی مدت خاموشی، موارد عود مکرر و عوارض جدی می‌باشد که درمان بيماری را بسيار مشکل می‌نمايد و از لحاظ اقتصادی هزينه زيادی را در بر می‌گيرد، نظر به آنکه تعداد زيادی از جانبازان جنگ تحميلی از عفونت مزمن استخوانی رنج می‌برند.

هدف. هدف از اين مطالعه بررسی تظاهرات بالينی و پاراکلينيک جانبازان جنگ تحميلی مبتلا به استئوميليت مزمن می‌باشد.

مواد و روش‌ها. در اين مطالعه که به روش مقطعی صورت پذيرفت، 40 نفر از جانبازان جنگ تحميلی که با تشخيص قطعی استئوميليت مزمن در بيمارستان ساسان در طی سال‌های 1387 – 1385 بستری بودند مورد بررسی قرار گرفتند. جهت ثبت اطلاعات از فرم جمع آوری اطلاعات استفاده گرديد که در آن مشخصات دموگرافيک، علايم کلينيکی و يافته‌های پاراکلينيک بهمراه سوابق بيماری‌های زمينه ای همراه ثبت گرديد. کليه اطلاعات توسط نرم افزارspss (نسخه14) آناليز گرديد. جهت بررسی رابطه بين سرعت سديمانتاسيون گلبول قرمز(ESR) قبل از درمان و نتيجه کشت از تست آماری مجذور کای استفاده گرديد.

نتايج. از 40 جانباز مورد مطالعه همگی مرد بودند و ميانگين سنی آنان (X ± S.D) 28/6 ± 78/42 سال می‌باشد. ميانگين مدت زمان ابتلا به استئوميليت مزمن 31/7 ± 80/18 سال می‌باشد. شايعترين علائم بالينی را ترشح چرکی (90%) و درد (10%) تشکيل می‌دادند. شايعترين محل درگيری استخوان تيبيا (45%) بود و بعد از آن استخوان فمور (25%) در درجه بعدی قرار داشت. از لحاظ بيماری‌های زمينه ای 15% از بيماران ديابتی و 40 % بيماران سيگاری بودند. آنمی در 5/72% از موارد مشاهده گرديد. ESR بالای 20 در ساعت اول، در50% از بيماران ديده شد. همچنين ارتباط آماری معنی داری بين ESR قبل از درمان و نتيجه کشت در اين بيماران يافت نشد (24/0 =p). 5/67 % از بيماران دارای کشت مثبت بودند که شايعترين ارگانيسم جدا شده استافيلوکوک اورئوس(9/51%) بود و اشرشياکلی (3/33%)، سودوموناس آئروژينوزا (4/7%) و گونه‌های کلبسيلا (4/7%) ارگانيسم‌های بعدی را تشکيل می‌دادند.

بحث. با توجه به يافته‌های اين مطالعه، شايعترين علامت بالينی استئوميليت مزمن، ترشح چرکی در محل زخم و عمدتا" در استخوان‌های بلند می‌باشد. آنمی بعنوان يک عارضه شايع در اين بيماران مطرح می‌باشد. همچنين، شايعترين باکتری‌های رشد کرده در اين بيماران استافيلوکوک اورئوس و اشرشياکلی می‌باشند که می‌توان جهت تعيين بهترين پوشش آنتی بيوتيکی در درمان‌های تجربی(Empiric) استفاده نمود.