مقدمه. حضور غواصان آموزش ديده در نيروهای نظامی و نقش آنان در موفقيت و يا ناکامی در جنگهای دريائی يک امر مسلم و انکارناپذير می‌باشد و از آنجائی که محيط غواصی به دليل شرايط خاص خود، اثرات مختلفی بر روی دستگاه‌های بدن غواص بجا می‌گذارد، به همين جهت لازم است نيروهايی گزينش شوند که از نظر سلامت و قوای جسمانی، توانايی انجام اين کار را داشته باشند و سيستم قلبی عروقی آنان از کارايی لازم برخوردار باشد. برای نيل به اين هدف، اندازه‌گيری حداکثر اکسيژن مصرفی يکی از گزينه‌ها می‌باشد.

هدف. بر اين اساس مطالعه حاضر با هدف تأثير دوره غواصی بر ميزان vo₂max انجام گرفت.

مواد و روش‌ها. در يک مطالعه نيمه تجربی از نوع قبل و بعد و يک گروهی از 32 نفر غواص مرد سالم، در شروع و پايان دوره، طبق پروتکل Bruce آزمون فعاليت بدنی بر روی تردميل بعمل آمد. هم چنين پارامترهای هموديناميک مثل درجه حرارت، ضربان قلب، تعداد تنفس، فشار خون متوسط شريانی، اشباع اکسيژن خون شريانی، مسافت طی شده و حداکثر ميزان اکسيژن مصرفی در دو لباس ورزشی و غواصی در شروع و پايان دوره اندازه‌گيری شد.

نتايج. نتايج نشان داد که حداکثر ميزان اکسيژن مصرفی داوطلبان در شروع دوره با پوشش ورزشی 73/5±99/65 و پوشش غواصی 37/6±56/60 (P<0.001) و در پايان دوره نيز به ترتيب 29/5± 50/68 و 74/5 ± 04 /63 (P<.001) بود که اين اختلاف از نظر آماری معنی‌دار بود. اندازه برخی پارامترهای هموديناميک و متغير مسافت طی شده و مدت زمان انجام فعاليت بدنی، بين دو لباس ورزشی و غواصی و بين شروع و پايان دوره آموزش، ارتباط آماری معنی داری وجود داشته و متفاوت بود.

بحث. در مجموع نتايج مطالعه نشان می‌دهد که تمرين دوره آموزش، ميزان حداکثر اکسيژن مصرفی، مدت انجام فعاليت و مسافت طی شده در دو لباس را نسبت به قبل از شروع دوره بهبود بخشيد.