اهداف. در بسياری از مشاغل به منظور جلوگيری از آسيب‌های فيزيکی، شيميايی و محيطی افراد مجبور به استفاده از لباس‌های محافظتی هستند. اين لباس­ها علاوه بر عملکرد محافظتی بايد حداقل محدوديت‌های فيزيولوژيک، روانی و ارگونوميک را بر بدن اعمال کنند. هدف از اين مطالعه مقايسه لباس محافظتی آتش­نشانی و لباس کار معمولی به هنگام انجام فعاليت بدنی از نظر تاثير بر ظرفيت هوازی است.

روش­ها. اين مطالعه پژوهشی تجربی است که در آن 30 داوطلب مرد سالم بر اساس معيارهای ورودی انتخاب گرديدند. فعاليت بدنی يک ­ بار با پوشش محافظتی آتش­نشانی و يک­بار با پوشش کار معمولی طبق پروتکل بروس ارزيابی شد. پس از فعاليت بدنی، متغيرهايی چون مدت زمان انجام فعاليت بدنی و مسافت طي­شده اندازه­گيری شد. ظرفيت هوازی نيز با قرار دادن مدت زمان انجام فعاليت بدنی در فرمول مربوطه پيش­بينی شد.

يافته­ها. ظرفيت هوازی در داوطلبان با پوشش محافظتی آتش­نشانی 42/6±25/44 ml/kg/min و در پوشش کار معمولی 34/5±43/57 ml/kg/min بود که اين اختلاف از نظر آماری معني­دار است (001/0 p< ). اين دو نوع لباس از نظر اثر بر متغيرهای مدت زمان انجام فعاليت بدنی، مسافت طي­شده و حداکثر ميزان اکسيژن مصرفی متفاوت عمل کردند. مقادير به­دست­آمده برای لباس کار معمولی بهتر از لباس آتش­نشانی بود.

نتيجه­گيری. در لباس آتش­نشانی فرد زودتر به آستانه خستگی مي­رسد، زيرا ظرفيت هوازی برای اين نوع لباس کمتر از لباس کار معمولی است.