اهداف. در سحرگاه روز جمعه 5 دي ماه 1382، زمين لرزه مخربي شهر بم و روستاهاي پيرامون را تخريب كرد. در اين رويداددر حدود40000 نفر كشته و مجروح گرديدند. دانستن شدت آسيب و نوع مشكلات مصدوميني كه از زلزله بر جاي مانده‌اند در پيش بيني اقدامات درماني مورد نياز ضروري است.

روش ها. اين مطالعه به شكل توصيفي مقطعي ( Descriptive Cross-Sectional ) و با استفاده از پرونده مصدومين ارجاع شده زلزله بم كه در بيمارستانهاي نظامي و غير نظامي تهران بستري شده بودند انجام گرفته است. داده هاي دموگرافيك، عوارض، تشخيص، نوع آسيب، اطلاعات مربوط به پذيرش، ترخيص و انتقال، علايم حياتي، سطح هوشياري، اقدامات تشخيصي و درماني انجام گرفته در اورژانس و بخش و نتيجه نهايي توسط پرسشنامه گرد آوري شد. با استفاده از شاخص هاي آماري توصيفي،توسط نرم‌افزار 13 SPSS تجزيه و تحليل اطلاعات صورت گرفته است.

یافته ها. از تعداد 854 نفر از مصدومين بررسي شده، 510 نفر (7/59%) در بيمارستانهاي غير نظامي و 344 نفر (3/40%) در بيمارستان‌هاي نظامي بستري و در مجموع 7/54 % آنها مذكر بودند. شايعترين اقدام درماني در اورژانس عبارت بود از: ثابت كردن اندام در 389 نفر (4/50%) بود. از ميان 945 آسيب ايجاد شده ،شايعترين ضايعه در مصدومين را شكستگي اندام تحتاني در 291مورد (8/30%) تشكيل مي داد .در 242 مصدوم اقدامات جراحي انجام شد . 38 بيمار در بخش مراقبت هاي ويژه بستري شدند . ميانگين شدت آسيب ( ISS ) در مصدومين 7/6 بود و 9/11% داراي ISS بالاتر از 15 (تروماي شديد) بودند.

نتیجه گیری. با توجه به پيدايش درصد زيادي از آسيب‌هاي ارتوپديك در اندامها و لگن در مصدومين ارجاع شده، پيش‌بيني انجام اقدامات پاراكلينيكي به خصوص در تصويرنگاري و آمادگي بيمارستان‌هاي مناطق دورتر جهت درمان‌ مشكلات ارتوپديك، از نكات مهم در مديريت چنين بحراني مي باشد.